گفتم:
باران سیلاب می شود،
اگر زمین خشک/
تراوتِ سبزه را برنتابد؛
بیابان سرم را به سنگِ تکفیر کوبید!
آسمان ابریست/
و باران در راه.
سیلاب/
سنگ را خواهد شکست/
و بیابان را خواهد برد.
می گویم:
به دریا می رسی/
اگر وقتِ خوابِ ماهی،
آرامشِ گهواره باشی؛
بیابان نمی شنود.
باران سیلاب می شود،
اگر زمین خشک/
تراوتِ سبزه را برنتابد؛
بیابان سرم را به سنگِ تکفیر کوبید!
آسمان ابریست/
و باران در راه.
سیلاب/
سنگ را خواهد شکست/
و بیابان را خواهد برد.
می گویم:
به دریا می رسی/
اگر وقتِ خوابِ ماهی،
آرامشِ گهواره باشی؛
بیابان نمی شنود.
خاک را،
آب خواهد شست.
*
2 comments:
فاطی عزیز گاهی اوقات یک چیزهایی مینویسی که عمقاش آدم را غرق میکند!
افسوس که کم مینویسی. شاید هم از این ضربالمثل که میگوید "كم گوی و گزیده گوی چون دُر" پیروی میکنی!
خسن آقای عزیز
فوران خشم و اندوه را، جز شعر و سکوت پاسخگو نیست.
بدرود
ارسال يک نظر